این شبروان   درشعرجاودانه ی خود سیاوش ِ شاعر ازآرش وکمانش گفت

چنانت دوست می دارم که ماهی رود وُ دریا

روزی با جمعی از دوستان و اقربا نشسته بودم . یکی از آن میان با کسب اجازه از ما در مقام مزاح و تفرج گفتند

در چشمه ی دل یادِ تو جوشید موّاج وُ فریبا خون در بُنِ اندیشه خروشید

شعری در وصف الحال حضرت عظما از دفتر "خطرات " ایشان !

گناه اندیشه در آنجا اندیشیدن نشانی از بودن بود

بهار آمد هوا رنگین زمین رنگین

هنوز جائی، جائی در این گوشه خاکی دخترکی هست که شبها نمیخوابد

بازهم هشت مارسه دعواى فاطى با عباسه ! فاطى ميگه

  آهای مردم کجایید ، کجایید ، بیایید ، بیایید آنچه ما در چنین روزی بدنبال آنیم شمایید ، شمایید

گویند در مملکت ما گرانیست ! این چه حرفی ؟

روزنامه ايران شماره 5006 پنجشنبه 20 بهمن 1390

یک طلبه‌ای تازه لیسانس آخوندی گرفته بود و برای اولین بار بایستی توی مسجدی روضه می خواند. ولی از آنجایی که خیلی ترسیده بود و عصبی شده بود زبانش بند آمد و نتوانست حتی یک کلمه بیان کند.

امام راحل دگر باره هویدا شده ! اما حیف بد جوری شده ، امام مقوا شده

بهار و پائیز و اینک زمستان عرب زنجیر بردگیمان همچنان پابرجاست